Λοιπόν, βρίσκομαι σε μία φάση που αναρωτιέμαι τι σκατά κάνω με τη ζωή μου. Βρίσκομαι σε μία φάση που δεν θέλω να ξυπνάω το πρωί και να επαναλαμβάνω συνεχώς τα ίδια πράγματα, σχολείο, φροντιστήριο κλπ. Θα μου πεις, "δίνεις πανελλήνιες, είναι φυσικό να νιώθεις έτσι, όλοι την περνούν αυτή τη φάση." Δεν συμφωνώ. Δεν έχει να κάνει με τις πανελλήνιες μόνο. Δεν λέω, είναι απίστευτο pain in the ass, αλλά εντάξει 6 διαγωνίσματα θα δώσουμε και μετά τέλος (θα μας έχει βγει η πίστη μέχρι τότε, αλλά ας το αγνοήσουμε αυτό). Το θέμα είναι πως τα έχω βαρεθεί όλα, θέλω να αλλάξω τρόπο ζωής, να νιώσω λίγο. Έχω σαπίσει σε αυτή τη πόλη, έχω σαπίσει με τους γονείς μου συνεχώς πάνω από το κεφάλι μου.
Οι γονείς μου είναι καλοί, πολύ καλοί θα έλεγα. Έχουμε μια καλή σχέση. Το θέμα είναι πως δεν τους έχω εμπιστοσύνη, δεν θέλω να μιλάω για τα προσωπικά μου μαζί τους, δεν θέλω να τους ενημερώνω για τις αποφάσεις μου σχετικά με το μέλλον μου. Αυτό μου το έχουν προκαλέσει αυτοί από μόνοι τους. Οπότε όταν βρίσκομαι στο σπίτι, πάντα δηλαδή εκτός αν έχω φροντιστήριο ή σχολείο, είμαι κλεισμένη στο δωμάτιο μου διαβάζοντας ή μιλώντας στον Πάνο μου.
Ο Πάνος. Ο Πάνος είναι τέλειος θα έλεγα. Έχουμε κάτι πολύ ξεχωριστό και θέλω να μείνει έτσι. Υπάρχουν και οι ανασφάλειες φυσικά, (just me being me) και είναι πολλές φορές που ξέρω πως του σπάω τα νεύρα με τις αλλόκοτες σκέψεις μου και τις ζήλιες μου. Εντάξει δεν μπορώ να το ελέγξω, ελπίζω να καταλαβαίνει. Κανονικά, σύμφωνα με το βιβλιαράκι με κανόνες που έχω γράψει μετά απο τραυματικές εμπειρίες, και υπάρχει μέσα στο υπέρτατο μυαλό μου, αυτή τη στιγμή δεν θα έπρεπε να του μιλάω ας πούμε. Λόγω προηγούμενης μαλακίας που είχε παιχτεί. Αλλά τον συγχώρεσα πανεύκολα και εκείνον, πάντα τα ίδια κάνω. Το θέμα με τον Πάνο είναι πως δεν έχω μετανιώσει που τον συγχώρεσα, χαίρομαι κιόλας που δεν άφησα εγωισμούς και τέτοια να μπουν στη μέση. Anyway, τον αγαπάω πολύ και θα τον δω σε εννέα μέρες. =)
Κάτι άλλο που παρατηρώ στον εαυτό μου είναι πως έχω γίνει αρκετά πιο κοινωνική. Παλιά ντρεπόμουν τόσο πολύ. Δεν μπορούσα να έχω καν eye contact με κάποιον. Περπατούσα έχοντας τη παλάμη μου πάνω στο στόμα μου, δαγκώνοντας τα μανίκια μου. Μόνο τα μάτια μου φαίνονταν. Θα μπορούσα να φορέσω και κανένα μαντίλι, να μην κουράζομαι κιόλας. Το θέμα είναι πως δεν ξέρω τι ακριβώς μου το προκάλεσε όλο αυτό.Ή βασικά ξερω.. Ήμουν και εγώ θύμα του "bullying". Εντάξει όχι και σε μεγάλο βαθμό, αλλά θυμάμαι πολύ άσχημες εμπειρίες απο το δημοτικό κιόλας. Τώρα που μεγάλωσα συνειδητοποιώ οτι στη πραγματικότητα, μερικές μου συμπεριφέρονταν έτσι όπως μου συμπεριφέρονταν επειδή.. ζήλευαν. Ακούγεται εγωκεντρικό και 'ψωνίστικο' αλλά ισχύει. Πότε δεν είχα θέμα με την εμφάνιση μου. Με θεωρώ όμορφη κοπέλα. Δεν έχω ψυχολογικά, και ούτε θέλω να αλλάξω κάτι πάνω μου. Προφανώς οι άλλοι είχαν όμως θεμα με τη δική τους εμφάνιση και προσωπικότητα, έτσι προσπαθούν με κάθε τρόπο να σε ρίξουν ψυχολογικά για να νιώσουν ανώτεροι. Αυτό ειναι άρρωστο. Βέβαια σήμερα όοολοι αυτοι που μου έκαναν κακό, τώρα που εδώ και καιρό εχω αποκτήσει την αυτοπεποίθηση μου, προσπαθούν να με πλησιάσουν, να γίνουμε φιλαράκια. Never gonna happen. Τώρα το κάνω κι αυτοι μιλάνε που λέει και ο snikoulis. ΥΟΛΟ
Αυτααα.
Να σημειωθεί πως όλο αυτό το post είναι αποτέλεσμα της βαρεμάρας μου. Δεν πήγα σχολείο σήμερα, (αυτή η σαπίλα που λέγαμε) και είπα να λιώσω λίγο στα ιντερνετς.
Οι γονείς μου είναι καλοί, πολύ καλοί θα έλεγα. Έχουμε μια καλή σχέση. Το θέμα είναι πως δεν τους έχω εμπιστοσύνη, δεν θέλω να μιλάω για τα προσωπικά μου μαζί τους, δεν θέλω να τους ενημερώνω για τις αποφάσεις μου σχετικά με το μέλλον μου. Αυτό μου το έχουν προκαλέσει αυτοί από μόνοι τους. Οπότε όταν βρίσκομαι στο σπίτι, πάντα δηλαδή εκτός αν έχω φροντιστήριο ή σχολείο, είμαι κλεισμένη στο δωμάτιο μου διαβάζοντας ή μιλώντας στον Πάνο μου.
Ο Πάνος. Ο Πάνος είναι τέλειος θα έλεγα. Έχουμε κάτι πολύ ξεχωριστό και θέλω να μείνει έτσι. Υπάρχουν και οι ανασφάλειες φυσικά, (just me being me) και είναι πολλές φορές που ξέρω πως του σπάω τα νεύρα με τις αλλόκοτες σκέψεις μου και τις ζήλιες μου. Εντάξει δεν μπορώ να το ελέγξω, ελπίζω να καταλαβαίνει. Κανονικά, σύμφωνα με το βιβλιαράκι με κανόνες που έχω γράψει μετά απο τραυματικές εμπειρίες, και υπάρχει μέσα στο υπέρτατο μυαλό μου, αυτή τη στιγμή δεν θα έπρεπε να του μιλάω ας πούμε. Λόγω προηγούμενης μαλακίας που είχε παιχτεί. Αλλά τον συγχώρεσα πανεύκολα και εκείνον, πάντα τα ίδια κάνω. Το θέμα με τον Πάνο είναι πως δεν έχω μετανιώσει που τον συγχώρεσα, χαίρομαι κιόλας που δεν άφησα εγωισμούς και τέτοια να μπουν στη μέση. Anyway, τον αγαπάω πολύ και θα τον δω σε εννέα μέρες. =)
Κάτι άλλο που παρατηρώ στον εαυτό μου είναι πως έχω γίνει αρκετά πιο κοινωνική. Παλιά ντρεπόμουν τόσο πολύ. Δεν μπορούσα να έχω καν eye contact με κάποιον. Περπατούσα έχοντας τη παλάμη μου πάνω στο στόμα μου, δαγκώνοντας τα μανίκια μου. Μόνο τα μάτια μου φαίνονταν. Θα μπορούσα να φορέσω και κανένα μαντίλι, να μην κουράζομαι κιόλας. Το θέμα είναι πως δεν ξέρω τι ακριβώς μου το προκάλεσε όλο αυτό.Ή βασικά ξερω.. Ήμουν και εγώ θύμα του "bullying". Εντάξει όχι και σε μεγάλο βαθμό, αλλά θυμάμαι πολύ άσχημες εμπειρίες απο το δημοτικό κιόλας. Τώρα που μεγάλωσα συνειδητοποιώ οτι στη πραγματικότητα, μερικές μου συμπεριφέρονταν έτσι όπως μου συμπεριφέρονταν επειδή.. ζήλευαν. Ακούγεται εγωκεντρικό και 'ψωνίστικο' αλλά ισχύει. Πότε δεν είχα θέμα με την εμφάνιση μου. Με θεωρώ όμορφη κοπέλα. Δεν έχω ψυχολογικά, και ούτε θέλω να αλλάξω κάτι πάνω μου. Προφανώς οι άλλοι είχαν όμως θεμα με τη δική τους εμφάνιση και προσωπικότητα, έτσι προσπαθούν με κάθε τρόπο να σε ρίξουν ψυχολογικά για να νιώσουν ανώτεροι. Αυτό ειναι άρρωστο. Βέβαια σήμερα όοολοι αυτοι που μου έκαναν κακό, τώρα που εδώ και καιρό εχω αποκτήσει την αυτοπεποίθηση μου, προσπαθούν να με πλησιάσουν, να γίνουμε φιλαράκια. Never gonna happen. Τώρα το κάνω κι αυτοι μιλάνε που λέει και ο snikoulis. ΥΟΛΟ
Αυτααα.
Να σημειωθεί πως όλο αυτό το post είναι αποτέλεσμα της βαρεμάρας μου. Δεν πήγα σχολείο σήμερα, (αυτή η σαπίλα που λέγαμε) και είπα να λιώσω λίγο στα ιντερνετς.
